Dijkwijf

13 december 2014

De aderende hand

Schuift gordijnzaam

Het dorp open

Eeuwvocht kleft de ramen aan

Het huis hoest baksteen op

Troggelt de voordeur open

Geef de dijk water

Land dat evenwijdig

Zeewaarts mee holt

Een grijze golf befietst haar ruggengraat

Een klutterende boot

Schampt haar dijen

Binnendijks water borrelt

Zuigt en omsingelt

Bestijgt haar overkant

IJl haar

Sleur de zeemist open

Trek haar vingers van het prikkeldraad

Druppel haar huiswaarts

Jaag het water huizenhoog

Overspoel haar, splijt haar kribben

Beschreeuw haar thuisreis

Smijt haar op een bank

En neem haar

Beide handen uit haar matte wanhoopschoot

Tref de teleurgestelde kamers

Van haar hart

Vibreer haar opgevouwen verwachting

Waarin ze teloor woont

Haar uitgegraven heupen

Klotsen kerkspitsen bijeen

Oerzaam snijdt ze de bocht aan

Stevent op klokkenspel einderwaarts

Be-eb haar sleur
En vervang haar nooit

Spaar de moedertong

Roep de tegenstroom

Zevenduizend keer dood tij en maan

Wat moet ze

Vlucht ze

Dan valt het leger aan
i.WAL 2014

img_2040

© 2019 inge van der wal

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram